Nar Tanesi ile Üç Kardeş

Bir varmış bir yokmuş, bir padişahın üç oğlu varmış. Padişah yaşlanmış ve bir gün çok hastalanmış. Hekimler ne yaptılarsa iyileştirememişler. Sonunda yaşlı bir derviş saraya gelmiş ve demiş ki: "Padişahımızı ancak Kaf Dağı'nın ardındaki bahçede yetişen bir nar iyileştirir. O narın her tanesi bir derde devadır."

Üç şehzade narı getirmek için yola çıkmışlar. Bir yol ayrımına gelince her biri ayrı bir yola sapmış. Büyük şehzade sağdaki yolu, ortanca şehzade soldaki yolu, küçük şehzade de ortadaki yolu seçmiş. "Kim narı bulursa, bir yıl sonra burada buluşalım," demişler.

Büyük şehzade yolda bir hana varmış. Handa çalgılar çalıyor, insanlar yiyip içiyormuş. Büyük şehzade de oturmuş, eğlenmiş ve narı unutmuş. Bütün parasını harcayınca hancı onu kovmuş. Ortanca şehzade de yolda zengin bir tüccarla karşılaşmış. Tüccar ona, "Benim yanımda çalış, seni zengin ederim," demiş. Ortanca şehzade ticarete dalmış ve narı unutmuş.

Küçük şehzade ise yoluna devam etmiş. Yolda aç bir yaşlı kadına rastlamış, heybesindeki ekmeği vermiş. Yaşlı kadın ona, "Evladım, Kaf Dağı'na giden yolda bir dev var. Dev uyuyorsa gözleri açıktır, uyanıksa kapalıdır. Gözleri açıkken yanından geç," demiş. Şehzade biraz daha gitmiş, bir derenin kenarında kanadı kırık bir kuş görmüş. Kuşun kanadını sarmış. Kuş ona, "Bahçenin kapısında iki aslan bekler. Birinin önünde et, birinin önünde ot vardır. Etleri ota, otları ete değiştir, geç," demiş.

Küçük şehzade aylarca yürümüş, sonunda Kaf Dağı'na varmış. Devin yanından gözleri açıkken geçmiş. Bahçenin kapısına gelince iki aslan görmüş; birinin önünde ot, birinin önünde et varmış. Otu ete, eti ota değiştirmiş; aslanlar yemeklerini yerken o da bahçeye girmiş. Bahçenin ortasında kıpkırmızı narlarla dolu bir ağaç varmış. Şehzade en güzel narı koparmış ve hemen geri dönmüş.

Bir yıl dolunca yol ayrımına gelmiş. Ağabeylerini orada bulmuş. İkisi de perişan haldeymiş. Küçük şehzade onlara, "Ağabeylerim, narı buldum. Babamız iyileşecek," demiş. Ağabeyleri kıskanmışlar. Gece küçük kardeşleri uyurken narı onun heybesinden alıp kendi heybelerine koymuşlar, onun heybesine de sıradan bir nar koymuşlar. Sabah üçü birlikte saraya dönmüşler.

Büyük şehzade babasının önüne çıkıp narı uzatmış: "Babacığım, bu narı ben getirdim." Padişah narı yemiş ve iyileşmiş. Sonra küçük şehzade de kendi heybesindeki narı vermiş. Padişah onu da yemiş ama hiçbir şey olmamış. Ağabeyleri, "Küçük kardeşimiz bize yalan söyledi. Narı bulamadı, yoldan sıradan bir nar alıp geldi," demişler. Padişah küçük oğluna çok kırılmış.

Ama küçük şehzade hiçbir şey söylememiş. Sabırla beklemiş. O sırada saraya bir kuş gelmiş; bu, kanadını sardığı kuşmuş. Kuş padişahın penceresine konmuş ve konuşmuş: "Padişahım, narı bulan küçük oğlunuzdur. Ağabeyleri narı ondan çaldılar. İnanmıyorsanız narın kabuğuna bakın. Kaf Dağı'nın narının kabuğunda bir hilal izi vardır."

Padişah narın kabuğunu getirtmiş ve gerçekten üstünde bir hilal izi görmüş. Büyük şehzadeyi sorguya çekmiş, büyük şehzade de ortanca şehzade de yalanlarını itiraf etmişler. Padişah iki büyük oğlunu saraydan uzaklaştırmış. Küçük şehzadeyi tahtın varisi yapmış.

Ama küçük şehzade babasına yalvarmış: "Babacığım, ağabeylerimi bağışla. Onlar sadece kıskandılar. Ben onları affettim." Padişah küçük oğlunun bu iyi kalbine hayran kalmış ve ağabeylerini bağışlamış. Ağabeyler de kardeşlerinden özür dilemişler ve bir daha onu hiç kıskanmamışlar.

Narın kalan tanelerini küçük şehzade ülkenin hastalarına dağıtmış; her bir tane bir hastayı iyileştirmiş. Bu masal bize şunu söyler: Doğru söyleyen bazen bir süre haksız görünebilir ama gerçek bir gün mutlaka ortaya çıkar. Ve iyi kalplilik, haksızlık edene bile merhamet göstermektir.