Simurg ve Otuz Kuş

Bir zamanlar dünyanın bütün kuşları bir araya gelmiş. "Her ülkenin bir padişahı var, bizim neden yok?" diye konuşmuşlar. Tepesinde güzel bir taç gibi tüyleri olan bilge kuş Hüdhüd öne çıkmış: "Bizim de bir padişahımız var. Adı Simurg. Kaf Dağı'nın ardında yaşar. Ama yolu çok uzun ve zordur."

Kuşlar heyecanlanmış: "Gidelim!" Ama yola çıkma zamanı gelince birer birer bahane bulmaya başlamışlar. Bülbül, "Ben gülümü bırakamam," demiş. Papağan, "Benim altın kafesim var," demiş. Ördek, "Ben sudan ayrılamam," demiş. Şahin, "Ben padişahımın elinde yaşarım," demiş. Hüdhüd her birine sabırla bir hikâye anlatmış, hepsini yüreklendirmiş. Sonunda binlerce kuş yola çıkmış.

Önlerinde yedi vadi varmış. Arayış Vadisi'nde her şeyi geride bırakmayı öğrenmişler. Sevgi Vadisi'nde kalpleri ısınmış. Bilgi Vadisi'nde herkes kendi yolunu görmüş. Daha sonraki vadilerde sabrı, birliği ve hayret etmeyi öğrenmişler. Yol çok uzunmuş. Bazı kuşlar yorulmuş ve geri dönmüş, bazıları başka yerlerde kalmış.

Sonunda Kaf Dağı'na sadece otuz kuş varabilmiş. Tüyleri dökülmüş, kanatları yorulmuş, ama gözleri ışıl ışılmış. Kapıda onları bir bekçi karşılamış. "Simurg'u görmeye geldik," demişler. Kapı açılmış ve onlar ışıkla dolu bir göle bakmışlar.

Gölün yüzeyinde Simurg'u aradıklarında, orada sadece kendi yansımalarını görmüşler. Otuz kuş... Farsçada "si" otuz, "murg" kuş demekmiş. Simurg, yani otuz kuş! Aradıkları padişahın uzakta değil, birlikte yürüyen kendi kalplerinde olduğunu anlamışlar.

Bu hikâye bize şunu söyler: Yolculuk bizi değiştirir. Birlikte yürüyen, sabreden ve vazgeçmeyen kalpler, aradıkları güzelliği sonunda kendi içlerinde bulurlar.